Władysław Jan Żmuda
Biografia
Władysław Jan Żmuda, urodzony 10 lutego 1939 roku w Rudzie Śląskiej, był wychowankiem Slavii Ruda Śląska. W 1962 roku przeszedł do Śląska Wrocław, z którym awansował do I ligi w 1964 i z kapitańską opaską na ramieniu zadebiutował w Ekstraklasie 16 sierpnia 1964. Łącznie w ekstraklasie rozegrał 80 spotkań. W latach 1969–1971 występował w Śląsku Wrocław w II lidze.
W 1968 roku ukończył Akademię Wychowania Fizycznego w Warszawie. W sezonie 1970/1971, będąc jeszcze czynnym zawodnikiem, pomagał trenerowi Jozefowi Stance w prowadzeniu zajęć, a latem 1971 objął stanowisko I trenera Śląska. W sezonie 1972/1973 doprowadził Śląsk do awansu do Ekstraklasy. W kolejnym sezonie, po powrocie Śląska do elity z nowym zespołem, klub zajął trzecie miejsce i wywalczył prawo gry w Pucharze UEFA. W 1976 Śląsk zdobył Puchar Polski, a w 1977 mistrz Polski. Prowadził także Śląsk do udziału w Pucharze UEFA i wygrał inne trofea.
Po latach pracy na ławce trenerskiej Śląska Żmuda prowadził m.in. Górnika Zabrze, GKS Katowice, Widzew Łódź, Ruch Chorzów i Polonię Bytom, a także Espérance Tunis, z którym zdobył mistrzostwo Tunezji w 1991 i Puchar Tunezji w tym samym roku. Od 1988 roku jest pracownikiem naukowym AWF Katowice. W 2012 roku otwarto wirtualną wystawę poświęconą Żmudzie we Wrocławiu.