Jan Górski
Biografia
Syn Michała i Józefy z domu Fronczak, urodzony 1 lutego 1887 roku w Rudzie (później część Rudy Śląskiej). W czasie I wojny światowej był żołnierzem Armii Cesarstwa Niemieckiego.
Po demobilizacji, wiosną 1919 roku powrócił do Rudy, gdzie zaczął pracę jako górnik. Jeszcze w tym samym roku został zaprzysiężony na członka Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Brał udział we wszystkich trzech powstaniach śląskich, a także był działaczem plebiscytowym.
15 stycznia 1924 roku wstąpił do Policji Województwa Śląskiego. Do 1 lipca 1933 roku służył na posterunku w Kończycach, a następnie na posterunku Katowice-Dąb. W latach międzywojennych działał w grupie Katowice-Miasto Związku Powstańców Śląskich. Organizował na terenie miasta upamiętniające przyłączenie części Górnego Śląska do Polski oraz powstania śląskie. W 1935 roku mieszkał przy ulicy Wąskiej w Katowicach.
W sierpniu 1939 roku w katowickim Dębie współorganizował oddział samoobrony powstańczej. W dniach 15-16 sierpnia z ramienia policji współprowadził tam akcję rozbicia oddziału niemieckich konspiratorów z oddziału Kampf Organisation Oberschlesien Ost.
W pierwszych dniach II wojny światowej, wieczorem 2 września 1939 roku ewakuował się z Katowic na wschód, najprawdopodobniej dołączając do cofających się pododdziałów 73 Pułku Piechoty. Po 17 września został schwytany przez sowietów i osadzony w Obozie Specjalnym NKWD w Ostaszkowie. Funkcjonariusze NKWD zamordowali go w kwietniu 1940 roku w Kalininie (obecnie Twer). Jego ciało schowali oni w jednym z masowych grobów w miejscu, gdzie powstał Polski Cmentarz Wojenny w Miednoje.
W 2007 roku został pośmiertnie awansowany na aspiranta.