Ernest Pohl
Biografia
Ernest Pohl urodził się 3 listopada 1932 roku w Rudzie, dziś części Rudy Śląskiej. Rozpoczął karierę w Slavii Ruda Śląska, a następnie trafił do Garnizonowego WKS. W latach 1953–1956 grał dla Legii Warszawa, skąd przeniósł się do Górnika Zabrze, z którym stał się jedną z największych gwiazd polskiej piłki.
W Legii Warszawa (1953–1956) zyskał status czołowego strzelca; w 1955 i 1956 Legia zdobyła dublet mistrzostwa Polski i Pucharu Polski. W 1955 zdobył gola w finale Pucharu Polski. Po przejściu do Górnika Zabrze w latach 1957–1967 był jednym z kluczowych zawodników, a klub sięgał po mistrzostwo Polski w latach 1957, 1959, 1961, 1963–1967 oraz po Puchar Polski w 1965.
W reprezentacji Polski występował w latach 1955–1965, rozegrał 46 meczów i zdobył 39 bramek, uczestniczył w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Rzymie w 1960 roku oraz pełnił funkcję kapitana w jednym meczu przeciwko RFN. Po zakończeniu kariery wyjechał do Stanów Zjednoczonych, grał w polonijnych klubach Polonia Nowy Jork (1968–1969) i Vistula Garfield (1969–1970), a po powrocie pracował jako trener młodzieży i górnik w Zabrzu. Zmarł w 1995 roku w Hausach.